Bugün bir Vodafone temsilcisi, telefonda bana uygun tarifeler olduğunu aktarmak üzere aradı. Bizim gibi değerli bir kullanıcının Vodafone’a geri dönmek isteyip istemediği merak ediyordu. Tarifelerin de bunun için yeterli olacağını düşünüyordu…
Evet, Vodafone’lu olmadığımı biliyordu, ancak sancılı bi ayrılık hikayesi olduğunu öğrenememişti.
Uzun ve sinirsel bir yazı geliyor…
Sevgili komşum GökTaşı (Nurcan Örtügen Gök)’nın bir süredir üzerinde çalıştığı projeden sizlere bahsetmek istiyorum.
Hayalinin peşini bırakmayan GökTaşı, ilköğretim öğrencilerine uzayı sevdirmek ve amatör teleskop yapımı desteklemek amacıyla “Hayalimdeki Uzaya İlk Adım” isiminde bir sosyal sorumluluk kampanyası düzenliyor.
“Hayalimdeki Uzay” temalı resim yarışmasında birinci olan öğrencinin okuluna el yapımı bir teleskop hediye edilecek.
Resim yarışmasına 8 Mayıs 2010 tarihine kadar6-11 yaş arasındaki İstanbul’da öğrenim gören, ilköğrenim öğrencileri katılabilir.
Katılım koşulları hakkında detaylı bilgiyi İlkteleskobum sitesinde bulabilirsiniz.
Desteğinizle kampanya diğer illere de yayılabilir ve hep birlikte GökTaşı’nın “Her okula bir teleskop” hayalini gerçekleştirebiliriz.
Hem kampanya paylaşma, hem de takip edenlere ufak bir şeyler kazandırmak hediye etmek isteğime daha fazla dayanamayıp yeni blogun çalışmalarına başlamıştım.
İş temposu yüzünden, oldukça gecikse de emri vaki olarak blogumuz açılmış oldu. Tabii bunu BeyazPano’da yazmadığımı farketmek notlarımı yeni oyuncağıma aktarırken oldu :) Kim bilir o tozlu notlardan daha neler çıkacak.
Eğlenceli ve ödüllü kampanyalar, çekilişler için Kampanya Sırları‘nı takip edin :)
http://feeds.feedburner.com/kampanyasirlari
http://www.friendfeed.com/kampanyasirlari/
http://www.twitter.com/kampanyasirlari
http://www.facebook.com/#!/pages/KampanyaSirlariCOM/271123016271?ref=ts
Gülmeden durmamı yakıştıramıyorlar ya bazen,
Ben artık hep gülüyorum sayelerinde.
Sahi, bu yaralar nasıl oldu bilmek ister misin?
Yüzümde kocaman bir gülücük…
Önceleri herşey sakindi aslında,
sonra sorularıma yavaş yavaş
cevap düşmemeye başladı.
Aldırmadım…
Bekledim…
Tekrar sordum…
Bu sefer ikinci defa sorulması gerekti soruların,
tek tük düşmeye başladı cevaplar…
Beklediğim bile bile,
gecikti cevaplar…
Kısır döngüler
etrafıma dolandıkça,
geçti zaman.
Cevapsız her soruda,
çoğaldı çizgileri.
Bilinmeyenin keskin yanı,
biraz daha, biraz kanattı
gülümsememi…
Alıştım yaralanmaya..
Alıştım gülmeye…
ve ben artık sadece bir soru soruyorum.
Gülümsüyorum, yayvan ve geniş;
Sahi, bu yaralar nasıl oldu bilmek ister misin?
Sevgili kocam, hayatımın anlamı sağ olsun gecikmiş dogum gunü hediyesi olarak çok cici bir iPhone hediye aldı :)
Ömür yollarda geçince, üstüne üstlük diğer telefonum ile İnternet’e de giremediğim için oldukça daralıyordum. Bu hediye ilaç gibi geldi :) MSI’mla birlikte ayrılmaz bir parçam olacak.
Yeni oyuncağımla oynamaya devam edeyim ben, görüşmek üzere :)
Her doğumgünümde daha çok büyüdüğümü farkediyorum. Mesela artık 90′lılar, 20 yaşındalar. Oysa onlar benim için halâ okulun en ufaklıkları, kardeşimden de küçük çocuklar gibiydiler. Ne zaman büyüdüler, ne zaman kocaman oldular?
Geçen hafta pek bir heyecanım yoktu aslında. İçten içe, sanırım öyle ya da böyle kabul etmem lazım doğum günü kutlamak biraz yorucu olmaya başladı.
İşte geçen sakin bir gün ve birkaç telefonun ardından keyif yapmak için eve geçecekken son dakka plan değişti. Ben de kendimi Bayrampaşa yollarında buldum.
Son günlerin salgınına yakalanma arefesine gelmiş ve evdeki hiç kimsenin doğumgünümü kutlamasını garipsiyordum. TV karşısında bir anlığına içim geçmişti ki, canım elinde pasta ile çıkagelmişti. Meğer ben koltukta otururken herkes seferber olmuş, pasta alınmış arkamda olan evin kapısından Cihan içeriye sessizce alınmıştı. Eblek eblek pastaya bakakaldım :)
Ertesi gün ofiste, baklava üstü mum ile doğum günü kutlaması yapıldı :)
Cumartesi akşamı ise bir sonraki yazıda anlatacağım Yeni Rakı gecesinde bi hayli ıslattık yeni yaşımı :))
Tüm yurtta şenlikler ile 3 gün, 3 gece kutlandı.
Bir 25 Şubat daha geçti, işin yoksa bir sonraki seneyi bekle.
Sahi kaç gün kaldı?
Eve dönüş yolunda, aklıma düştü..
Eskiden çok sık kullanırdım, geleceğe mesaj servisini. “Eeee, yapsam ya şimdi de” derken başladım yazmaya. İlerde nasıl olsa neler yaptım diye düşünüp duracaktım, şimdiden yazayım da düşsün önüme dedim.
İnsanın kendine yazması da bi garip geliyor. “Naber cicim” diye başladığında gerisi zor da olsa geliyor.
Dertleşme gibiydi aslında, bugünkü ben’den 1 yıl sonrakine. Yer yer hesap sordum, “Şunu yaptın mı, sahip olduklarına halen şükrediyor musun? Büyüdün mü? Yazmadığım detayları da hatırlıyor musun?” diye.
Mesajı okurken uyuz olacağım kesin…
Bol geyik dolu mesajımı sonlandırırken aslında bunun çok güzel terapi yöntemi olabileceğini farkettim. Çok kötü olduğunda gönder bir mesaj, gelecekti sen de katıla katıla gülsün haline “Aha, buna mı üzülmüşüm?” diye :)
Nasıl fikir ama?
Futureme.org‘dan ışınladım mesajımı.
