2009′un en iyi Türk kitapları arasında gösteriliyor Kayıp Gül. Hakkında yapılan yorumlardan biri;

“Simyacı, Küçük Prens ve Martı’yı sevenlerin mutlaka okumaları gereken
bir kitap”

olduğu için her ne kadar popüler kitap okuma gıcıklığım olsa da kitabı okumaya karar verdim.

Evrene mesajı gönderdim ya, şansıma iş arkadaşım Ömer de kitabı okumaya başlamıştı. Kitabı ödünç alma listesinine adımı yazdırdıktan sonra, beklemeye başladım.

Kitaplara sahip olmayı sevdiğim gibi, ödünç almayı da seviyorum :) Hatta çoğu zaman “Bana okuyacak bir şeyler getirir misin?” deyip, seçimi arkadaşlarıma bırakıyorum. Değişik kitaplar, normalde belki de yüzüne bakmayacağım kitapları keşfetmeme fırsat tanıyor.

Bir dakika?! kitap yorumu yapacaktım değil mi :)

Serdar Özkan’ın ilk romanı olan Kayıp Gül’ün arka kapağına göz atalım öncelikle:

Kayıp bir ikizin izinden San Francisco’dan İstanbul’a, güllerin ve düşlerin dünyasına uzanan gizemli bir yolculuk…

”Hatırlıyor musun, güneşli günlerde sana akın akın koşanlar güz gelince bir bir terk etmeye başlıyorlardı seni. Kış iyice bastırınca da hiç kimseyi bulamıyordun yanında. Gururun seni yalnız bırakıyordu ve o kuru gururun yüzünden ağlayamıyordun bile. Bahardaki övgüler seni ne kadar yükseltmişse, sonbahardaki düşüşün de o denli yüksekten oluyordu. Havanın değişmesi yerle bir ediveriyordu seni… Oysa bir gül için bu böyle mi? Bir gül için, güz demek, yağmur demek. Güz demek, bahara hazırlık demek…

Üzgünüm dostum ama, sana tutkuyla bağlananlar bir gün seni terk edecekler. Çünkü onlar sana değil, kendi tutkularına tapıyorlar yalnızca. Ve bir gün gelecek, o tutkuları başka bir tanrıça bulacak. Senden daha güzel, daha güçlü bir tanrıça! İşte o zaman sen unutulacaksın. Kendini onların övgüleriyle var ettiğin için de, unutulduğun zaman yok olup gideceksin.”

Kitabın sade bir anlatımı var. Kısa kısa bölümlere bölündüğü için rahat okuyor. Genelde otobüs yolculuklarında okumayı severim. İstanbul trafiğinin en güzel yanı bol bol kitap okuma fırsatı sunuyor olması sanırım :)

Annesinin ölümüyle yıkılan Diana, öldüğü sandığı babasının yaşadığını ve henüz tanışmadığı Mary isminde bir ikizi olduğunu öğrenir. Büyük yasını bir kenara bırakıp, mektuplarında güllerle konuştuğunu söyleyen kayıp ikizini bulmak zorundadır. San Francisco’da başlayan macera onu İstanbul’a kadar sürekler.

Ağır olmayan teşbihlerle, işin içine melankolik macera da katarak, kitap mesajını güzel bir şekilde iletiyor. Her ne kadar vermek istediği mesajı birden çok kez tekrar edip, şefkatli bir öğretmen misali anlayıp anlamadığımız defalarca sınıyor olsa da. Kitabın sonu bi hayli ilginç bu arada, gerçi ortalarına doğru tahmin edilebilir olmaya başlıyor :)

Zannımca yapılan başarılı tanıtımlar sonucunda Martı, Simyacı veya Küçük  Prens gibi bir dünya klasiği olabilir. Sonuçta herşeyin başlangıcı da inanç değil mi? Neden olmasın :)