Her doğumgünümde daha çok büyüdüğümü farkediyorum. Mesela artık 90′lılar, 20 yaşındalar. Oysa onlar benim için halâ okulun en ufaklıkları, kardeşimden de küçük çocuklar gibiydiler. Ne zaman büyüdüler, ne zaman kocaman oldular?

Geçen hafta pek bir heyecanım yoktu aslında. İçten içe, sanırım öyle ya da böyle kabul etmem lazım doğum günü kutlamak biraz yorucu olmaya başladı.

İşte geçen sakin bir gün ve birkaç telefonun ardından keyif yapmak için eve geçecekken son dakka plan değişti. Ben de kendimi Bayrampaşa yollarında buldum.

Son günlerin salgınına yakalanma arefesine gelmiş ve evdeki hiç kimsenin doğumgünümü kutlamasını garipsiyordum. TV karşısında bir anlığına içim geçmişti ki, canım elinde pasta ile çıkagelmişti. Meğer ben koltukta otururken herkes seferber olmuş, pasta alınmış arkamda olan evin kapısından Cihan içeriye sessizce alınmıştı. Eblek eblek pastaya bakakaldım :)

Ertesi gün ofiste, baklava üstü mum ile doğum günü kutlaması yapıldı :)

Cumartesi akşamı ise bir sonraki yazıda anlatacağım Yeni Rakı gecesinde bi hayli ıslattık yeni yaşımı :))

Tüm yurtta şenlikler ile 3 gün, 3 gece kutlandı.

Bir 25 Şubat daha geçti, işin yoksa bir sonraki seneyi bekle.

Sahi kaç gün kaldı?