Bi’ Dur, Sakin Ol!

Son bir kaç aydır hep zamanımın yetmediğinden, bi şeylerin yetişmediğinden yakınıp durdum. Yer yer abidik gubidik ‘kendimce’ pratik (ama reelde statik irrasyonel) çözümler ürettim.

Asansörü beklemedim, merdivenlerden koştum…

Yemek yerken, bir yandan başka bir iş yaptım…

Telefonla konuşurken, mail yazdım aynı anda…

‘aman da aman! multifankçionalim, oh ne âlâ!’ diye sevindim ‘kendimce’…

Sonra farkettim ki duymaya başladım, daha doğrusu anlamamaya. Aklım hep o diğer işte!

Kitap okuyamaz, yazı yazamaz hatta yediğim yemekten keyif alamaz olmuştum…

Sonra durdum, ve dedim ki kendi kendime;

“Bi’ bak bana! Sakin ol!

Dünya kurtulmaz on saniye kazandığın merdivenden!”

Bir süre daha sükunetimin çıkaracağım keyfini…