3-4 aydır ne zaman bu kutuyu evden atmaya kalkışsam ya da niyetlensem bu manzara ile karşılaşıyorum. Fotoğrafta fazla belli olmuyor, ama daha acıklı birer ifade var yüzlerinde…
Yok arkadaş, karar verdim. Bugün değil ama yarın kesin bu kutuyu atacağım!
Eşimin iş nedeniyle İzmir’de olmasından dolayı bir annemde, bir Nuray annemlerde kalıyorum. Gerçi toplam 3 gece yok ama bana sanki yıllar geçmiş gibi geliyor. Oyalanıyorum, uyuyorum bol bol. Zaman geçer gibi duruyor. Zor yine de :) Allah tüm sevenleri kavuştursun ve ayırmasın.
Yavruşlarım da evde yalnız parti veriyorlar. Dün mama vermek için eve uğradığımda Kartal tezgahın üstündeki borcamı tuzla buz etti. O panikle yerdeki poşetin saplarına kafasını geçirdi. Poşet boynunda asılı, evde deli gibi koşuşturmaya başladı. Onu sakinleştirip poşeti aldım boynundan. Kızacağımı düşünerek bana yaklaşmak istemedi pek. Mutfağı temizledim. Sinirlendim ama dışarı yansıtmadım. Sakin sakin yeri temizledim. Bu arada Yuva ile Kartal oturma odasından, ürkek ürkek beni seyrediyorlardı. Onlar bile şaşırdı kızmadığıma.
Derler ki; Köpek zamanla sahibine benzermiş, kedi ise sahibini kendine benzetirmiş. Bizim canavarlarla boğuşa boğuşa sanırım ben de kedileşmeye başladım. Sürekli uyku halindeyim. Bıraksalar 24 saat uyuyacağım. Uyumaya niyetim olmasa bile, koltuğa uzandığımda mutlaka kedilerimden birisi gelip midemin üstüne yatıyor. Kıpırdamak için ben de uyuyorum :).
Değişik bahaneler arıyorum uyumak için, dün 8 adet DVDyi kopyalarken 16-20 defa uykuya daldım. Kendime hayret ediyorum. 5 dakikalığına bile uyuyabiliyorum.
İnsanlar depresyona girdiği için çok uyur, bense çok uyuduğum için depresyona girmek üzereyim. İşlerim aksıyor. Planlı hareket edemiyorum ve bu beni deli ediyor. Sanırım uyku bağımlılığım var.
Uykuya bi çare lütfen… zZzzzzZZZZzzz ..
