:-/ Başlıklara sürekli gülücük atma bağımlılığımdan kurtulmak için bu seferki yazıma gülücükle başladım. Lütfen, bu gülücüğü başlığın devamı olarak kabul edin.

Gülücük dediğime bakma, için için içim ağlıyor bir kaç gündür…

Milyonlarından İstanbul,
Bir kişi gitti..
Kimse farkında değil,
O kişi benden gitti..

Yar’i yolcu ettim yine gurbet İzmir ellerine. “Duyan aylar yok sanacak. Gidelin 2-3 gün olmuş” diyolar demesine de, o bana teselli değil. O içimde yanan ateşe su değil…

Susuzluğuma bi damla deva, telefonda duyduğum sesin. Vurdum kendimi yollara, hiç bir yer bana yuva değil. Yar olmayınca, bu şehir bana ait değil.

Bu şehir benim değil…

Fotoğraf nonsooth

• Yazmayalı tam bie sene olmuş geyiği ile başlamak istiyorum :) Zira ben halâ, “oo, bir sene oldu heh heh. geçen sene hah haha” cümlelerini kullanmayı seviyorum :) Gülmek için bahane mi lazım ki bana?
• Valla, hiç “aman çok olmadı yazmayalı, çok üzgünüm” tribine de giremeyeceğim.
• Yorgun muyum? – Eh işte.
• Farkettim ki not defterime listelediğim maddeler bitmedikçe kendimi huzurlu hissetmiyorum. O maddeler yapılmadıkça, önem sıralamasında daha altta bulunanlara sıra gelmiyor. Maddeleme yaparken de kendime karşı objektif olmayıyorum. Abartıkça abartıyorum :) Son günlerde blogları hep o yüzden n altta ittim. Her neyse :) Barış için geldim dostum, kavgaya değil…
• FF’te sevgili Erhan Yazıcı’nın yayınladığı bir kriptoyu ailece çözmüş ve çok eğlenmiştik. O da sağ olsun hediye olarak ÖDTÜ yayınlarına ait “Şifrelerin Matematiği:Kriptoloji” kitabını bize hediye etmişti. Kitabı okurken farkettim, matematik kesinlikle hayatımda keyif aldığım unsurlardan biri.
• Farkındalık ve kendini tanımak yaşam döngüm içindeki amaçlarımdan bazıları. Matematik tutkumu farketmek ve yıllardır içimde yer alan o ateşi tekrar yakmak keyif veriyor.
• Hep nadasta olduğumu söylerdim ya, sanırım tohumların yeşerdiğini ve filizlerinin şimdilik boynu bükük olarak da olsa toprağın üzerine çıktıklarını görmek büyük bir mutluluk benim için :)
• Tempom aynı şekilde devam ediyor, akşam dokuz-dokuz buçuk eve varıyorum. Yemek, kediler, ev, biraz sevgili derken günüm geçiyor. Çekilen yolun üzerine yorgunluk da eklenince bayılıp kalıyordum. “Kalıyordum”, kalmamaya karar verdim. “Valla” okuyucu! Bünyemi biraz zorlamaya karar verdim. Bekleyip göreceğiz. Zira kendime zaman ayıramıyorum. Kendime zaman ayıramadığım için de, sinir oluyorum. Kendime sinir olduğum için de, üzülüyorum. Üzüldükçe daha çok sinirleniyorum. Amaan tipik balıksal döngüler bunlar :)
• Yakında yeni kampanya var bak, demedi deme :D Çok az kaldı ;)

Madness Fotoğrafçı: Ca(non) / © Bazı Hakları Saklıdır.

• Kısaldı tabii ki de. Mevsim normalleri, standratları. Miktarda bir azalma yok aslında, bildiğin 24 saat canım. Uyku sürem de azaldı, eee arta kalan zaman nereye gidiyor peki?
• Günlerdir yaptığım hesaplamalar hep bundan ibaret. Sayısal kısım buna akıl yorarken, beynimin nacizane sözel kısmı yapılacak işlerin listesini tutuyor. Tuttuğu yetmezmiş gibi, bozuk plak gibi dolanıyor beynimde.
• Bırak yazı eklemeyi, şöyle 5 dakika bilgisayar başına geçebildiğimde kendimi şanslı sanıyorum.
• Günlerdir konuşamadığım dostlar sitemde. Bugün yarın derken, günler haftalar geçiyor.
• Bense, düzen biraz daha düzen arayışındayım.
• Bir de zaman zaman melankoliye bulanan ataletim. Farkında değilmiş gibi davranarak, zamanın tükenişini algılayamayan ben.
• Neyse bu da böyle bir yazı olsun.
• Diğer bloglarda işler bekler…