Doğum Günü Sonrası Keyif Sendromu!

…ve bir gün daha eklenirken haneme, yılları temsil eden son rakam kocaman bir gürültüyle yer değiştirdi…

Kendimde en çok sevdiğim özelliklerden biridir, durup dururken en ufak şeyden gülünecek ya da mutlu olacak bir bahane bulabilmek. “Sebep” demekten öte, “bahane” diye nitelendirmemin nedeni içimde gizlenen “çatlaklığı” biraz örtmek aslında.

Doğum günlerimin o aşırı pozitif yüklü elektriğini, oradan oraya koşturmakla geçiştirdim. Kâh Facebook’ta, kâh FriendFeed’te, kâh Twitter’da, kâh uzun zamandır konuşamadıklarımla telefonda eski günleri yâd ettim bugünün kıymetine bir puan daha ekleyerek…

Bu koşturmaca olmasaydı, sokakta gördüğüm insanları çevirip “teyze, amca bugün benim doğum günüm, heyooo” diye çevirme ya da gayet ciddi konuşurken telefonda karşımdaki müşteriye “onu boşverin de, bugün benim doğum günüm yahu!” deme ihtimalim oldukça yüksekti.

1 yıl önce kendime gönderdiğim eposta düştü öğle saatlerinde. Bir yılda, en çok “ben” değişmişim. Daha mutlu, daha huzurlu ve içimdeki “ben”e daha yakın olurvermişim. Biraz daha pişmişim…

Kocaman bir gülümseme, üst üste gelen pastaların tadıyla gece yarısına dek süren şenlikler sonrası tekrar okuduğum doğum günü mesajları… Her biri özel, her biri harika birer dilek. Daha ne isterim ki ben?

Sahi, kaç gün kaldı 27′ye? 364?

Nice Mutlu Yıllara Sevgili

Bir birini kovalayan kum taneleri dijital takvimde 29 Aralık yazdırdıklarında, benim için yılın en keyifli günlerinden biri başlamış olur… Yarimin, en sevgili’nin, diğer yarı’mın doğum günü…

devamı »

Bi yaş daha büyüdüm :)

Her doğumgünümde daha çok büyüdüğümü farkediyorum. Mesela artık 90′lılar, 20 yaşındalar. Oysa onlar benim için halâ okulun en ufaklıkları, kardeşimden de küçük çocuklar gibiydiler. Ne zaman büyüdüler, ne zaman kocaman oldular?

Geçen hafta pek bir heyecanım yoktu aslında. İçten içe, sanırım öyle ya da böyle kabul etmem lazım doğum günü kutlamak biraz yorucu olmaya başladı.

İşte geçen sakin bir gün ve birkaç telefonun ardından keyif yapmak için eve geçecekken son dakka plan değişti. Ben de kendimi Bayrampaşa yollarında buldum.

Son günlerin salgınına yakalanma arefesine gelmiş ve evdeki hiç kimsenin doğumgünümü kutlamasını garipsiyordum. TV karşısında bir anlığına içim geçmişti ki, canım elinde pasta ile çıkagelmişti. Meğer ben koltukta otururken herkes seferber olmuş, pasta alınmış arkamda olan evin kapısından Cihan içeriye sessizce alınmıştı. Eblek eblek pastaya bakakaldım :)

Ertesi gün ofiste, baklava üstü mum ile doğum günü kutlaması yapıldı :)

Cumartesi akşamı ise bir sonraki yazıda anlatacağım Yeni Rakı gecesinde bi hayli ıslattık yeni yaşımı :))

Tüm yurtta şenlikler ile 3 gün, 3 gece kutlandı.

Bir 25 Şubat daha geçti, işin yoksa bir sonraki seneyi bekle.

Sahi kaç gün kaldı?