Yıllardır yapmak istediğim seylerden biriydi dövme..
Uç bi şeydi, nerdeyse imkansız…
Bi evin, bi kızı…
Hayatta olmaz!
Hersey tam da bi bu mu eksik?
Lafları yetmezmiş gibi, annemin beni terlikle “dövmesi” daha yüksek bi ihtimaldi..

İnatla “yapma!” dendikçe, içimdeki istek daha da büyüdü..

Veya yap ama sakın şunu yapmamalar duydum..

Umursamadım..

Kendi vücudum üzerinde söz sahibi olma isteğiydi belki de..

İcindekileri sessizce anlatma arzusu.. Yapılacaktı o dövme…

Superb League sayesinde Hasan (seyyar tatoo) ile tanışıp, aklımdakileri kağıda dökünce işin rengi daha güzelleşti..

Ve dün.. Sessizce oturup, her iğne darbesinde daha keyifle dövmemin kazınmasının tadını çıkardım..

Beni mutlu eden bir sonuç çıktı :)

evet.. ben bu şekli seçtim..
Karar verdim, yaptırdım!
Tenime olduğu kadar, ruhuma da keyifle kazıdım…

Gerisi umrunda değil..